Inleiding
Veertien dagen lang trokken we met onze huurauto door het adembenemende Zuid-Westen van Amerika, een reis die ik niet snel zal vergeten. Van de eerste keer dat we aan de rand van de Grand Canyon stonden, tot de momenten waarop we door de smalle canyons van Zion en Antelope liepen, telkens opnieuw was ik sprakeloos. De natuur hier is zo overweldigend, zo groots, dat je je even heel klein voelt.
Eerlijk is eerlijk: voor deze reis was ik een beetje sceptisch. Amerika stond voor mij vooral bekend om zijn grote steden, en ik wist niet goed of al dat ārots en zandā me echt zou kunnen verrassen. Maar ik had het duidelijk mis. De variatie, de kleuren, de stilte en de pure kracht van de natuur maakten een diepe indruk op mij.
We reden duizenden kilometers door uitgestrekte woestijnen, langs rode kliffen, door valleien en over bergpassen. Onderweg zagen we de zon opkomen boven Bryce Canyon, liepen we langs de beroemde Horseshoe Bend en genoten we ās avonds van de meest magische sterrenhemels. Die vrijheid om te stoppen waar je wilt, te blijven hangen op plekken die je raken, dat maakt een roadtrip hier echt uniek.
Als je houdt van indrukwekkende landschappen, avontuur en het gevoel van oneindige ruimte, dan is een reis door Zuidwest-Amerika er eentje die je minstens een keer in je leven moet maken. (als je houdt van wat langere afstanden rijden of een vriend hebt die dat leuk vind.)
Huur zeker zelf een auto! De afstanden in Zuidwest-Amerika zijn groot, maar juist die ritten maken de reis zo bijzonder. Zet een goede playlist op, haal een koffie bij een typisch Amerikaanse plekje onderweg en geniet van het gevoel van eindeloze vrijheid.
Las Vegas
Na een lange vlucht was het eindelijk zover: we landden in Las Vegas, het startpunt van onze roadtrip door het zuidwesten van Amerika. We kozen bewust voor Las Vegas om even op adem te komen vĆ³Ć³r het echte avontuur begon en met ārustā bedoel ik natuurlijk niet de rust van de stad zelf, want die bestaat hier simpelweg niet. Wat een energie, geluid en chaos!
Toch was ik stiekem ontzettend benieuwd naar wat dit wereldberoemde gekkenhuis ons te bieden had. Las Vegas is zoān plek die je minstens Ć©Ć©n keer in je leven gezien moet hebben, al is het maar om te begrijpen waar al die verhalen over gaan.
Na het inchecken in ons hotel (met een zwembad, gelukkig want zelfs ās avonds was het nog bloedheet) besloten we nog niet in bed te kruipen, maar de stad meteen een beetje te verkennen. Zodra je de Strip op wandelt, krijg je het gevoel alsof je midden in een film terechtkomt. Overal fonkelen de neonlichten, limoās rijden voorbij, en je hoort de combinatie van muziek, sirenes en gelach van mensen die hun geluk proberen in de casinoās.
We liepen langs iconische hotels als The Venetian, Caesars Palace en Bellagio, waar de beroemde fonteinen elk kwartier dansen op muziek. En eerlijk? Zelfs als je geen grote fan bent van glitter en glamour, is het moeilijk om niet onder de indruk te zijn van deze over-the-top wereld die nooit slaapt.
Vergeet niet de fonteinen bij het Bellagio te bekijken! De shows zijn gratis en absoluut de moeite waard. Overdag dansen de fonteinen om het half uur (tussen 12:00 en 20:00 uur), en ās avonds zelfs elke 15 minuten tot middernacht.
- Typisch Amerikaans
Na al dat rondwandelen kregen we honger. We hielden het simpel en gingen voor een echte Amerikaanse klassieker: een burger bij In-N-Out. En wauw, wat smaakte dat goed na zoān lange reis! Geen luxe diner, maar precies wat we nodig hadden. Met volle buik en een hoofd vol indrukken kropen we daarna onder de lakens. Buiten bleef het rumoerig, maar de jetlag deed zān werk we sliepen alseen roosje.
De volgende ochtend begon het avontuur echt, klaar voor het vrije gevoel van eindeloze wegen, spontane stops en indrukwekkende landschappen. Terwijl de skyline van Las Vegas langzaam in de achteruitkijkspiegel verdween, voelde het alsof we letterlijk een nieuw hoofdstuk instapten. Weg van de drukte, op naar de stilte van de woestijn en de natuur die ons de komende weken zou overdonderen. Zin in, op naar Williams!
Boek een hotel met zwembad, want in Las Vegas is het bijna altijd heet, zelfs ās avonds blijft het vaak boven de 35Ā°C.
Route 66
Na een drukke dag maar geweldige dag in Las Vegas was het tijd om de gekke stad achter ons te laten en de roadtrip echt te beginnen. Onze eerste stop: de Hoover Dam. Deze wereldberoemde dam ligt op de grens tussen Nevada en Arizona en is een indrukwekkend staaltje techniek. Toch moet ik eerlijk zeggen: ik vond het niet super bijzonder. Misschien kwam het door de hitte of omdat het uitzicht wat minder indrukwekkend was dan ik had verwacht maar goed, het hoort er een beetje bij als je deze route rijdt.
Vanaf de dam reden we verder richting Kingman, waar we een korte pauze hielden bij IHOP. Voor wie het niet kent: dat is een van de bekendste ontbijtketens in Amerika, beroemd om zān pannenkoeken en wafels. En wauw, die stellen nooit teleur! We waren al vroeg vertrokken en hadden flinke honger, dus dit was de perfecte tussenstop.
Na Kingman volgden we de Historic Route 66 richting Oatman, een oude ”ghost town” die recht uit een cowboyfilm lijkt te komen. Overal lopen ezels los door de straten, houten saloons en stoffige winkeltjes brengen je even terug in de tijd, echt een unieke ervaring! Zeker een aanrader om hier even rond te wandelen en wat fotoās te maken.
Vanuit Oatman reden we via Kingman en Seligman verder richting Williams. Deze route staat bekend om zān āCarsā-scĆØnesĀ ja, die uit de Disneyfilm! Overal langs de weg zie je kleurrijke muurschilderingen, oude motels en zelfs autoās die lijken op de personages uit de film. Superleuk als je met kinderen reist, maar eerlijk gezegd ook gewoon voor volwassenen die een vleugje nostalgie waarderen.
De rit van Las Vegas naar Williams is ongeveer 370 km en duurt zoān 4,5 uur, maar door deze leuke stops onderweg voelt het geen moment lang aan. Bovendien is het een geweldige eerste kennismaking met de sfeer van de Route 66, een droom die voor velen, inclusief ons, eindelijk werkelijkheid werd. In Williams bleven we twee nachten om de volgende dag een van de absolute hoogtepunten van onze reis te bezoeken: de Grand Canyon.
Grand Canyon
Vandaag ging de wekker in Williams al vroeg, rond zes uur. Buiten was het nog donker en doodstil, we waren de enige buiten. We trokken onze warme truien aan, want zodra we de deur opendeden voelden het extreem koud aan, dit hadden we niet zien aankomen. De auto gaf 37,4 graden Fahrenheit aan op het eerste gezicht denk je: āoh, lekker zacht weerā, maar in werkelijkheid is dat amper drie graden! De verwarming ging dus meteen op standje sauna en met dampende adem, koude vingers en rillende benen reden we richting de Grand Canyon.
We vertrokken vanuit Williams, een charmant oud stadje langs Route 66 dat nog helemaal die nostalgische Amerikaanse sfeer ademt. Vanaf ons verblijf was het ongeveer een uurtje rijden naar de ingang van het nationale park. Zodra we de stad uit waren, veranderde het landschap in een zee van dennenbomen. Mist hing laag tussen de stammen, alsof de natuur nog half aan het slapen was.Ā
Onderweg kruisten we geregeld wapitiās (een soort groot hert, typisch voor deze regio) die rustig over de weg wandelden. Zo indrukwekkend om van zo dichtbij te zien. Maar eerlijk: het brak ook een beetje mijn hart om te zien hoeveel er langs de kant van de weg lagen, aangereden in de nacht, waarschijnlijk opgeschrikt door het verkeer. Het hoort bij de natuur hier, maar het maakt je wel even stil.
Met een roadtrip-muziekje op de achtergrond, zoān typische Amerikaanse playlist met wat country en classic rock reden we verder. En precies op dat moment besefte ik hoe bijzonder dit allemaal was.
Dat gevoel van vrijheid, van onderweg zijn, van niets moeten. Gewoon door zoān uitgestrekt landschap rijden, op weg naar Ć©Ć©n van de mooiste plekken ter wereld.
Wat ik zo bijzonder vond: nog geen paar uur later zaten we in 27 graden en volle zon. Zoān enorm temperatuurverschil op Ć©Ć©n dag, dat blijft me verbazen. ās Morgens nog met koude handen in de auto, en tegen de middag in T-shirt en zonnebril. Maar eerlijk? Perfect weer voor een bezoek aan de Grand Canyon. Een strakblauwe lucht, geen wolkje te bekennen, en dat typische droge woestijnklimaat waardoor alles nog scherper lijkt. De kleuren van de rotsen, het contrast van het licht, de warmte, de sfeer, alles voelde ineens zo onwerkelijk.
ās Morgens kan het aan de Grand Canyon verrassend koud zijn, zelfs in de zomer. Door de hoge ligging (meer dan 2000 meter!) koelt het hier ās nachts razendsnel af. Kleed je dus in laagjes, een warme trui of jas komt Ć©cht van pas bij zonsopkomst.
- Route naar Grand Canyon
Omdat we in ons huisje nog geen boodschappen hadden, besloten we onderweg te stoppen voor ontbijt. Typisch Amerikaans: Wendyās in Tusayan. Niet meteen mijn favoriete ontbijtplek, ik denk dat mijn maag nog niet helemaal klaar was voor een hamburger om 7.30 uur ās ochtends maar he, we hadden weer wat brandstof om de dag te beginnen. Tusayan is trouwens het laatste dorpje voor de South Rim-ingang van het Grand Canyon National Park, dus een handige stop als je nog even wil tanken, eten of inkopen doen.
Na het ontbijt parkeerden we onze auto bij het Visitor Center, waar je meteen merkt hoe goed alles hier georganiseerd is. De Grand Canyon ontvangt jaarlijks meer dan 5 miljoen bezoekers, maar toch verloopt alles verrassend vlot. Je kan met je eigen auto naar sommige uitzichtpunten rijden, maar op veel plekken zijn autoās niet toegestaan vooral in het westelijke deel van de South Rim. Daarom namen we eerst de pendelbus naar het Grand Canyon Village, en van daaruit stapten we over op de shuttlebus die langs verschillende uitzichtpunten rijdt.
Wat ik grappig vond: je hebt onderweg totaal niet door wat je te wachten staat. Alles wat je ziet, zijn bomen, eindeloze bossen, hier en daar een hertje dat tussen de struiken beweegt. Je zou zweren dat je gewoon door een nationaal park rijdt zoals zovele anderen. Totdat je uitstapt bij de eerste stop (wij konden ons enthousiasme natuurlijk niet meer bedwingen) en danā¦ BAM. Daar is hij dan! De Grand Canyon!
Ga eventueel op voorhand wat boodschappen doen zodat je een lekker ontbijtje kan eten onderweg!
- Shuttle
Je loopt een paar meter richting de rand, en plots opent het landschap zich. Zonder waarschuwing. Zonder overgang. En je kan het niet bevatten. Zo immens. Zo diep. Zo stil.
Ik had al honderden fotoās en filmpjes gezien, maar eerlijk? Geen enkel beeld laat zien hoe het echt is en voelt. De canyon strekt zich voor je uit over meer dan 440 kilometer lang, tot wel 29 kilometer breed en bijna 1,6 kilometer diep. Het lijkt alsof je naar een schilderij kijkt waar de kleuren steeds veranderen: rood, oranje, roze en goud, afhankelijk van het zonlicht. En daar beneden, heel ver weg, zie je de Colorado River. We stonden daar even sprakeloos. Alleen het zachte suizen van de wind, het roepen van een kraai of misschien een gier in de verte, en het idee dat je hier op de rand van iets tijdloos staat.
Wat ik ook niet had verwacht, is hoe toegankelijk de Grand Canyon eigenlijk is. De meeste uitzichtpunten zijn verbonden via een goed onderhouden, grotendeels verhard pad, ideaal dus ook als je niet uren wil hiken of gewoon rustig wil wandelen met af en toe een pauze. Ook zo fijn dat personen met een rolstoel ook kunnen genieten van dit wonder. Ook als je geen zin hebt om te wandelen kan elke keer de shuttle nemen. In de shuttele heb je nog steeds een mooi uitzicht over de Grand-Canyon!
Wij volgden het pad richting Hermitās Rest, een route van ongeveer 10 kilometer met onderweg haltes zoals Maricopa Point, Powell Point en Hopi Point (mijn favoriet!). Elke stop is anders: de ene geeft een beter zicht op de rivier, de andere toont prachtige rotslagen met kleuren die bijna onwerkelijk lijken. En hoe verder je wandelt, hoe rustiger het wordt.
- Puur genieten!
En met een verrekijker zie je de details pas echt goed. Diepe ravijnen vol licht en schaduw, grillige rotsformaties, en hoog boven ons zweven gieren en condors met enorme vleugels die zich laten dragen door de wind. Af en toe zie je, heel ver beneden, de Colorado River glinsteren in het zonlicht (afhankelijk van het uitkijkpunt). Als je goed kijkt, zie je zelfs kleine stipjes op het water: rafters die de rivier trotseren. Ik stond daar met mijn verrekijker in de hand, en eerlijk: ik kreeg er kippenvel van. Niet door de hoogte of de vogels, maar door pure verwondering.
Op dat moment dacht ik: āAmai, Amerika heeft me nu al verrast!ā Ik was vooraf eerlijk gezegd een tikkeltje sceptisch over deze reis. Wanneer ik aan Amerika dacht, zag ik in mijn hoofd vooral grote steden, geen cultuur: wolkenkrabbers in New York, drukke straten in Los Angeles. Maar wat ik hier zag, was iets totaal anders: ruig, puur en indrukwekkende natuur.
Ik had niet verwacht dat de natuur zo overweldigend kon zijn. Het gevoel dat je krijgt als je daar staatā¦ dat is moeilijk te beschrijven. Je kijkt naar beneden, naar die immense leegte, en plots lijkt alles even stil te vallen. Je beseft ineens hoe klein je eigenlijk bent in vergelijking met wat de natuur kan creĆ«ren.
En wat het nog mooier maakt: dat dit nog maar het begin van onze reis was. Op dat moment dacht ik dat dit het absolute hoogtepunt zou zijn, dat het niet beter kon. Maar wat wist ik toen nog van Zion, Bryce Canyon, Monument Valley, of de woestijnen van Arizona? Als ik erop terugkijk, is dit de dag waarop ik besefte dat Amerika veel meer is dan een verzameling steden, het is een land van contrasten, van stilte en chaos, van natuur die je letterlijk even stil doet staan.
Neem zeker een verrekijker mee tijdens je bezoek aan de Grand Canyon! Zo kan je de Colorado River diep beneden door de kloof zien kronkelen en unieke vogels spotten zoals de California condor, blue jay, raven en de kleurrijke western tanager. Een kleine moeite in je rugzak, maar zĆ³ de moeite waard!
- Mogelijkheden in het park
Eerlijk is eerlijk: de eetgelegenheden binnen het park zelf zijn niet echt bijzonder. Alles is er vooral functioneel, druk, prijzig en vaak massaal dus wij besloten pas na ons bezoek terug te rijden naar Tusayan om daar iets lekkers te zoeken. En dat bleek een topbeslissing.
We kwamen terecht bij een klein Mexicaans restaurant aan de hoofdweg, zoān typisch familiezaakje met kleurrijke stoelen, muurschilderingen en een geur van verse koriander en limoen. We bestelden tacoās, guacamole, simpel, maar zo goed na die tien kilometer wandelen in de zon. Dat gevoel van voldoening, van moe maar voldaan zijn, dat is precies waarom ik reizen zo heerlijk vind.
Na de lunch reden we op ons gemak terug naar Williams, waar we verbleven. Die rit van ongeveer een uurtje is trouwens echt de moeite waard, zeker rond zonsondergang. De lucht kleurde oranje/paars en af en toe zagen we nog een hert aan de rand van de weg staan. De perfecte afsluiter van een lange dag vol indrukken.
Williams is zoān stadje dat je meteen doet glimlachen: neonborden, oldtimers en live muziek langs Route 66, alsof je in een film stapt. We aten bij Cruiser Route 66 CafĆ©, met live muziek, burgers en milkshakes, Amerika op zān best.
De Grand Canyon liet me stil worden. Zo groots, zo indrukwekkend, dat je je klein en dankbaar voelt tegelijk. Ik dacht dat Amerika enkel steden en fastfood was, maar hier ontdekte ik haar ziel: stilte, kleur en natuur. En dit was pas het begin Ā Zion, Bryce, Monument Valley, Las Vegas wachtten nog op ons.
Page
Vandaag vertrokken we opnieuw vroeg vanuit Williams, de koffers volgeladen in de kofferbak. Onze volgende bestemming: Page, een klein stadje in het noorden van Arizona dat bekendstaat om zijn indrukwekkende rotsformaties, het helderblauwe Lake Powell en natuurlijk Horseshoe Bend.
We reden via de South Rim van de Grand Canyon, dit keer langs de Desert View Drive, een route die je wel met je eigen auto kunt rijden, in tegenstelling tot het deel van gisteren waar je afhankelijk bent van de shuttlebus. En wat een rit! Elke paar kilometer heb je weer een uitzichtpunt dat nog mooier lijkt dan het vorige.
We stopten onder andere bij Lipan Point, Navajo Point en natuurlijk de Desert View Watchtower, waar je een panoramisch zicht hebt over de Colorado River die diep door de canyon snijdt. Vanaf hier besef je pas echt hoe enorm dit natuurwonder is. We raakten gewoon niet uitgekeken, onze cameraās draaiden overuren, en eerlijk, elk beeld leek wel een schilderij.
Het voelde een beetje als een afscheid van de Grand Canyon. De laatste glimp van roodbruine rotswanden, de diepte, de stilteā¦ en dan langzaam het landschap zien veranderen naarmate we oostwaarts rijden. De canyon maakt plaats voor uitgestrekte woestijnvlaktes en rotsen in allerlei tinten: rood, oranje, geel en zelfs paars! Een route die zo mooi is dat je telkens even wil stoppen, gewoon om het in je op te nemen.
Na een rit van ongeveer een dikke drie uur kwamen we aan in Page, waar het zonnetje ons met volle kracht verwelkomde. De temperatuur tikte weer makkelijk de dertig graden aan, dus we besloten eerst even af te koelen in het zwembad van ons hotel. Even lekker bakken en braden, pure verwennerij na zoān dag rijden.
- Horseshoe Bend
Tegen de avond reden we richting Horseshoe Bend, Ć©Ć©n van de bekendste bezienswaardigheden in Arizona. En ja, het is er druk, logisch ook maar ondanks dat is het uitzicht ronduit magisch. Vanaf de parkeerplaats wandel je zoān 15 tot 20 minuten over een zandig pad richting de rand van de kloof. En dan zie je het: de Colorado River die in een perfecte hoefijzervorm door het landschap kronkelt, honderden meters beneden je.
Op fotoās lijkt het indrukwekkend, maar in het echt is het gigantisch. Je voelt de warmte van de rotsen en kijkt neer op iets wat gewoon niet te bevatten is. De zon zakte langzaam achter de horizon en kleurde de lucht roze en goud. Dat moment daar, met het oranje licht, golden hour Ā was voor mij echt een van de hoogtepunten van deze reis.
Bezoek Horseshoe Bend net voor zonsondergang. De rotsen kleuren dan goudrood en de rivier glinstert in het zachte licht, magisch mooi! Kom wel minstens 45 minuten op voorhand, want het pad van de parking tot aan het uitzichtpunt duurt zoān 15-20 minuten en de zon verdwijnt hier sneller dan je denkt!
Ohja! Er zijn geen hekken langs de rand, dus blijf op veilige afstand van de afgrond, zeker bij wind of met kleine kinderen. Het uitzicht is even indrukwekkend van iets verderop.Ā
- Jhon Texas BBQ
Na de zonsondergang begonnen onze magen te knorren. We belandden bij Johnās Texas BBQ, een typisch Amerikaans eettentje met houten tafels, neonborden en natuurlijk een liveband die countrymuziek speelde. De geur van gegrild vlees hing in de lucht, de sfeer was relaxed en het etenā¦ zĆ³ lekker! Ribs, pulled pork, colesla, Ā alles wat je verwacht van een echte Amerikaanse BBQ. Absoluut een aanrader als je in Page bent. We sloten de avond af met een voldaan gevoel. Nog nagenietend van de warmte, het eten, en vooral dat uitzicht van Horseshoe Bend!
Antelope Canyon
We werden wakker in ons hotel in Page en genoten van een heerlijk ontbijtje met wafels, want vandaag stond iets heel bijzonders op de planning: onze tour door de Lower Antelope Canyon. Dit was stiekem het uitstapje waar ik het meest naar had uitgekeken tijdens onze hele roadtrip en dat kan gevaarlijk zijn, want hoge verwachtingen leiden vaak tot teleurstelling. Maar niet deze keer. Integendeel zelfs: het was magisch!
Eenmaal aangekomen bij de ingang kregen we eerst een korte uitleg van onze Navajo-gids. De canyon ligt namelijk op Navajo Nation-grondgebied, en je mag deze enkel bezoeken met een officiĆ«le tour. Er gelden ook duidelijke regels: niet eten of drinken tijdens de tour, niet rennen (logisch, want het is er smal!), en tot mijn teleurstelling niet filmen, enkel fotoās maken. Jammer voor mān aftermovie, maar regels zijn regels.
Daarna begon het avontuur echt. We liepen eerst over een droog, vlak stuk woestijn waar je nooit zou vermoeden dat er iets bijzonders onder ligt. En dan, plots, sta je bij een smalle opening in de grond en moet je via een steile metalen trap naar beneden klauteren. Alsof je in een verborgen wereld stapt.
Eenmaal beneden voelde het alsof we in een andere dimensie waren. Smalle gangen, golvende zandsteenwanden in tinten van oranje, rood en roze, en zachte lichtstralen die van boven naar binnen vallen. De vormen en kleuren lijken bijna nep, alsof iemand dit heeft ontworpen voor een Disney-attractie. Ik moest mezelf eraan herinneren dat dit echt natuur is, ontstaan door water en wind die miljoenen jaren hun werk hebben gedaan.
De tour duurde ongeveer een uur, maar voelde veel langer. Onze gids wees ons op bijzondere vormen in de rotsen: een hart, een zeepaardje, een haai, zelfs een silhouet van een vrouw, allemaal ontstaan door erosie. En ondertussen bleef mijn camera maar klikken.
Het mooiste was dat de lucht boven ons strakblauw was, waardoor het contrast met de oranje wanden nog intenser leek. Elke foto leek meteen perfect, zonder filter.
Toen we weer boven kwamen, was ik eerlijk gezegd even stil. Wat een bijzondere ervaring. Antelope Canyon is zoān plek waar je zoveel over hoort en toch nog wordt overdonderd. Voor mij zonder twijfel een van de hoogtepunten van onze reis door Zuidwest-Amerika.
Boek je Lower Antelope Canyon-tour ruim op tijd, zeker in het hoogseizoen. Er zijn verschillende aanbieders, en de tours vertrekken elk half uur. Ga bij voorkeur in de late ochtend of vroege middagĀ dan is het licht het mooist en schijnen de zonnestralen recht de canyon in.
- Lake Powell
Na de tour reden we door naar Lake Powell, dat letterlijk om de hoek ligt van Page. Het meer werd ooit gevormd door de bouw van de Glen Canyon Dam, en is vandaag een enorme, helderblauw meer omringd door oranje, witte en rode rotsen.Ā
We besloten er een kajak te huren, een budgetvriendelijke manier om het meer te verkennen. Kleine tip: vraag even na bij de verhuur waar de mooiste stukken zijn, want anders peddel je zomaar een uur lang heen en weer zonder veel meer te zien terug (zoals wij). Toch was het heerlijk: zon op je huid, stilte om je heen, en af en toe een groepje mensen op een jetski of speedboot die voorbij racen. Af en toe was het zelfs zo warm dat we even een tussenstop maakte om een duik te nemen.Ā
Voor wie wat meer actie zoekt: je kan hier ook motorboten huren, gaan waterskiƫn of met een jetski over het meer scheuren. Alles kan, afhankelijk van je budget en zin in avontuur.
Na een middag op het water, met wind in onze haren en een beetje verbrand gezicht (vergeet die zonnecrĆØme niet!), reden we terug naar het hotel. Wat een dag eerst ondergronds door de canyon, daarna drijvend tussen de rotsen van Lake Powell. Amerika blijft me elke dag opnieuw verrassen.
Monument Valley
Na ons ontbijt in het hotel in Page vertrokken we richting Monument Valley,Ā een rit van ongeveer 200 kilometer die zoān 2,5 uur duurt. Maar zoals vaak in Amerika: de route is minstens even mooi als de bestemming zelf.
Voordat we echt vertrokken, maakten we nog een kleine omweg naar Lone Rock Beach, aan de rand van Lake Powell. We waren er gisteren al met de kajak, maar vandaag wilden we nog een keer een frisse duik nemen voor we de woestijn in reden. Lone Rock is een gezellig strandje waar veel campers en reizigers staan. De sfeer is er relaxed, mensen zitten in campingstoelen met een koffie in de hand, kinderen spelen aan het water, en iedereen lijkt op zān eigen tempo te leven, ultiem roadtripgevoel.
Daarna deden we nog snel wat boodschappen voor onderweg, want eerlijk: niet elke stop in Amerika heeft een charmant restaurantje, en elke dag uit eten tikt toch wel aan. We haalden wat broodjes, fruit en salades bij de supermarkt en ik moet toegeven, na al die hamburgers smaakte dat verfrissend goed. Onderweg vind je trouwens regelmatig mooie picknickplekken met uitzicht op de bergen, ideaal om even de benen te strekken en te lunchen met een prachtig uitzicht.
De rit naar Monument Valley was rustig. De weg kronkelde door verschillende landschappen van zandkleurige vlaktes tot rode rotsen die steeds hoger werden naarmate we dichter bij de grens van Utah kwamen. De leegte en stilte onderweg hebben iets rustgevends, soms reden we minutenlang zonder ook maar Ć©Ć©n andere auto te zien.
- Sunset tour
We verbleven in Gouldingās Lodge, een absolute aanrader. De lodge ligt net buiten het park, op een heuvel met een prachtig uitzicht op de rode rotsen van Monument Valley. Vanaf ons terrasje konden we gewoon blijven zitten en kijken hoe de zon het landschap langzaam goud kleurde. Pure rust na een lange rit.
Tegen 17.00 uur stonden we klaar voor onze sunset tour, die we vooraf al geboekt hadden (zeker doen, want ze raken snel vol!). We stapten in een grote halfopen jeep samen met een kleine groep andere reizigers en een lokale Navajo-gids. Het was meteen duidelijk dat dit de enige manier is om echt diep het park in te gaan: veel delen zijn niet toegankelijk met je eigen huurauto, omdat de zandwegen te ruw en onstabiel zijn.
De tour duurde ongeveer twee uur en voerde ons langs enkele van de meest iconische plekken van Monument Valley met namen als The Totem Pole, Three Sisters en John Ford Point, genoemd naar de regisseur die hier heel veel westernfilms opnam. Onderweg stopten we geregeld om fotoās te nemen en even stil te staan bij het uitzicht.
Onze gids vertelde onderweg enthousiast over het gebied: over de Navajo-cultuur, de legendes van de rode rotsen, en over de dieren die hier leven, zoals koyotes (helaas zie je ze niet vaak), steenarenden en woestijnkonijnen. Terwijl de jeep hobbelde over de zandpaden, kleurde de lucht langzaam oranje en roze. De zonnestralen die over de rotsen kwamenĀ gaven het landschap een bijna magische gloed.
- Sunrise Monument Valley
Na de tour aten we in het restaurant van de lodge. De moeheid sloeg langzaam toe, dus besloten we vroeg onder de wol te kruipen, want we hadden grootse plannen voor de volgende ochtend: de zonsopgang in Monument Valley.
En geloof me: dat is een ervaring die je nooit vergeet. Net als bij de Grand Canyon kan het ās ochtends vroeg verrassend koud zijn, dus die dikke trui mocht weer uit de koffer. Maar het was het allemaal waard. De stilte, de eerste lichtstralen die de rode rotsen langzaam in vuur en vlam zetten, het was zonder twijfel een van de meest indrukwekkende zonsopkomsten vanal onze reizen.
Met de zon hoog aan de hemel genoten we nog van een rustig ontbijt met uitzicht op het landschap. Daarna pakten we onze spullen en trokken we verder, richting Moab. Klaar voor het volgende avontuur.
Het laatste stuk van de rit vlak voor je Monument Valley uitrijdt herken je misschien uit films als Forrest Gump, Back to the Future III en Thelma & Louise. Vooral dat moment waar Forrest Gump midden op de weg stopt met rennen is hier opgenomen! De plek staat zelfs bekend als āForrest Gump Pointā, op Highway 163 net voorbij het dorpje Mexican Hat.
Arches National park
Na een laatste blik op de rode rotsen van Monument Valley stapten we weer in de auto via het Forrest Gump point, klaar voor het volgende hoofdstuk van onze roadtrip: Moab, de uitvalsbasis voor Arches National Park. De rit is ongeveer 240 kilometer en duurt zoān 3 uur en 15 minuten, maar onderweg is er genoeg te zien om het nooit saai te maken.
Na een uurtje rijden kwamen we door het kleine stadje Bluff, een charmant plekje met slechts een paar straten maar verrassend veel geschiedenis. We besloten even te stoppen om de benen te strekken bij het openluchtmuseum Bluff Fort, waar je een goed beeld krijgt van hoe de eerste mormoonse pioniers hier in de 19e eeuw leefden. Kleine hutten van hout en steen, oude wagens en verhalen over hun reis door het ruige zuidwesten, het is een leuke, korte tussenstop vol sfeer.
Daarna reden we verder richting Moab. De landschappen veranderden opnieuw compleet: hoge rode kliffen, diepe canyons en af en toe een eenzame boerderij in de verte. Onderweg nog snel een lunchpauze bij de gele M (het blijft Amerika), want een stevige wandeling stond op ons te wachten.
- Delicate Arch
Bij aankomst in Arches National Park kregen we meteen te horen dat je hier tegenwoordig met een tijdsreservatie moet werken. Omdat het park erg populair is, hebben ze een systeem ingevoerd waarbij je vooraf een tijdslot reserveert voor toegang. Superhandig, want zo blijft het park rustig en goed georganiseerd.
Eenmaal binnen was het duidelijk waarom dit park zo geliefd is: met meer dan ongeveer 2.000 natuurlijke zandstenen bogen, gevormd door wind en erosie. En de beroemdste van allemaal? De Delicate Arch , het symbool van Utah dat zelfs op de nummerplaten van de auto’s in deze staat staat. Die wilden we natuurlijk met eigen ogen zien!
We kozen de hike van 5,2 kilometer (retour) die naar de boog leidt. Klinkt niet lang, maar vergis je niet: het pad stijgt stevig, vooral op een groot open stuk rots zonder schaduw. En met 33 graden op de teller en geen wolkje aan de lucht was dat best pittig. De warmte bleef tussen de stenen hangen, dus liters water waren geen overbodige luxe.
Maar stap voor stap bereikten we het einde en toen we de boog eindelijk zagen, vergaten we de hitte meteen.
De Delicate Arch stond daar, groot en trots, met achter haar een eindeloos uitzicht over de rode vallei. De zon scheen fel, de lucht was strakblauw, en alles leek even stil te vallen. Net als bij de Grand Canyon en Monument Valley: zoān plek die je even stil maakt. En de drukte viel dus super goed mee! Na de wandeling waren we letterlijk gesmolten, dus besloten we terug te keren naar ons appartement in Moab, waar gelukkig een zwembad lag te wachten. Zwemkleren aan, voeten in het water, een fris drankje erbij dat deed echt deugd na een dag in de hitte.
Ga vroeg in de ochtend of laat in de namiddag om de grootste hitte te vermijden en neem veel water mee, er is amper schaduw onderweg. En vergeet je hoed, zonnecrĆØme en camera niet, want de kleuren en vergezichten zijn werkelijk adembenemend!
- Western vibes
Na een rustig ontbijt in Moab begon onze dag met iets wat rechtstreeks uit een westernfilm leek te komen: een paardrijtocht bij de Red Cliffs Lodge. Mijn schoonfamilie heeft deze activiteit gedaan en waren er laaiend enthousiast over, dus ik moest het gewoon vermelden. De lodge ligt op een droomlocatie, midden tussen de rode rotsen en vlak naast de Colorado River. Hier voel je je echt even in het Wilde Westen.
Op de ranch organiseren ze ritten van verschillende lengtes, waarbij je te paard door het ruige landschap rijdt dat ooit het decor was voor meerdere John Wayne-films. En geloof me, zodra je daar zit met die cowboyhoed op en het stof onder je schoenen, snap je precies waarom. Zoān rit is niet goedkoop, maar als je van paarden houdt, is het een ervaring die je niet meer vergeet. En voor wie liever met beide voeten op de grond blijft: vanaf het terras van de lodge kan je heerlijk genieten van een drankje met uitzicht op de rivier, ook niet verkeerd!
- Landscape Arch
Na de rit trokken wij opnieuw het Arches National Park in, dat maar op een klein halfuurtje rijden ligt van Moab. We begonnen met een korte wandeling naar The Windows Section, waar je meteen verschillende bogen bij elkaar vindt. Deze route is veel korter en minder steil dan de hike van gisteren naar de Delicate Arch, maar minstens even indrukwekkend. De twee grote openingen de North Window en South WindowĀ lijken op enorme ogen die uitkijken over het woestijnlandschap.
Wat zo leuk is aan Arches: je kan met de auto gemakkelijk van het ene uitzichtpunt naar het andere rijden, waardoor je veel kunt zien zonder uren te hiken. Overal waar je stopt, kijk je uit over eindeloze rode rotsen in verschillende vormen en maten.
In Arches moet je van 1 april tot 31 oktober een tijdslot reserveren via recreation.gov. Zonder reservering kom je er overdag niet in, dus plan dit ruim op voorhand!
Omdat we nog wat energie over hadden, besloten we de dag af te sluiten met een wandeling naar de Landscape Arch, gelegen in het Devils Garden-gebied van het park. Deze boog is met zijn 93 meter de langste natuurlijke boog ter wereldĀ en eerlijk, het is bijna niet te geloven dat die nog overeind blijft.
De wandeling ernaartoe is iets langer, maar goed te doen, met af en toe wat schaduw van struiken en rotsen. En dan, plots, verschijnt de boog voor je: dun, elegant en fragiel. Heel bijzonder om te zien hoe de natuur iets zo kwetsbaar en tegelijk zo indrukwekkend kan vormen.
Na de wandeling vonden we het welletjes geweest. We reden terug naar Moab, aten iets simpels in de stad en sloten de dag af zoals we dat het liefst doen: met een verfrissende duik in het zwembad van ons appartement!
Bryce Canyon
Vandaag lieten we Moab achter ons en begonnen we aan onze langste rit van de roadtrip: richting Bryce Canyon National Park. Zes uur rijden stond er op de planning maar wat een prachtige route! We hadden ook een kortere weg kunnen nemen, maar die was lang niet zo spectaculair. En eerlijk? Geen seconde spijt van gehad.
Met een roadtripmuziekje op de achtergrond en de zon die langzaam hoger klom, reden we dwars door het hart van Utah. We passeerden Capitol Reef National Park, een minder bekend maar indrukwekkend park met roodbruine kliffen en rotsen die als golven door het landschap lopen. Zelfs al reden we er enkel doorheen, het uitzicht vanaf de weg was spectaculair.
Daarna volgde Dixie National Forest, waar de woestijn langzaam plaatsmaakte voor bossen en bergen. De weg kronkelde omhoog tot bijna 3.000 meter hoogte, en tot onze verrassing zagen we zelfs de mooiste frisse herfstkleuren! Felgele bladeren langs de weg iets wat je niet meteen verwacht. Blijkbaar leven hier ook beren, maar wij zagen alleen een paar nieuwsgierige koeien.
Verderop doorkruisten we nog een stukje van het Grand StaircaseāEscalante National Monument.Ā Kortom: het was een rit vol afwisseling, rust en prachtige uitzichten.
- Sunset Point
Tegen de namiddag kwamen we aan bij Bryce Canyon National Park. En eerlijk? Zoān landschap had ik nog nooit eerder gezien. Je rijdt eerst door een gewoon bos, en dan plots opent zich een gigantisch gat vol rode, oranje en roze rotspilaren.We parkeerden bij
Sunset Point en besloten de Navajo Trail en Wall Street Trail te wandelen. Deze hikes brengen je diep de canyon in, tussen torenhoge pilaren en smalle kloven. Gelukkig was er vandaag wat bewolking, waardoor het wandelen net iets aangenamer was dan in de brandende zon van Arches.
Na de hike reden we nog langs verschillende uitzichtpunten zoals Inspiration Point en Bryce Point. Parkeren is hier trouwens heel eenvoudig, dus daar hoef je je geen zorgen om te maken. Na een dag vol indrukken reden we naar ons verblijf in Panguitch, een klein en gezellig stadje op een halfuurtje rijden van het park. Onze accommodatie had een pingpongtafel en een knus terras, dus we sloten de dag af met een paar potjes pingpong en een drankje in de buitenlucht.
Koop de America the Beautiful-pas (ca. $80). Die is een jaar geldig en geeft toegang tot alle nationale parken in de VS. Na drie bezoeken heb je de kost er al uit, ideaal als je, net als wij, meerdere parken combineert.
Zion National Park
Na een heerlijke nacht in Panguitch begonnen we de dag met een typisch Amerikaans ontbijtje in een gezellig zaakje in het dorp. Denk: pannenkoeken, spek en eieren veel te veel, maar o zo lekker. Daarna vertrokken we rustig richting Springdale, ons volgende verblijf, op ongeveer 1 uur en 40 minuten rijden.
De rit was kort, maar prachtig. Naarmate we dichter bij Zion kwamen, veranderde het landschap langzaam van open vlaktes naar grote rode rotswanden die steeds hoger leken te worden. We konden niet wachten om het park te verkennen!
Omdat parkeren in Zion vaak een ramp is, reden we rechtstreeks naar ons hotel. Gelukkig mochten we al iets vroeger inchecken, dus konden we meteen onze koffers kwijt en ons opfrissen. Vanaf het hotel namen we daarna de gratis shuttlebusĀ iets waar een reisgierige reiziger natuurlijk blij van wordt. Na zes haltes stapten we uit bij de ingang van Zion National Park en namen daar nog een tweede shuttlebus die helemaal tot het einde van de canyon rijdt. Vanaf de laatste halte begonnen we aan onze wandeling: de Riverside Walk, die uiteindelijk overgaat in de beroemde Narrows Trail.
- The Narrows
En dan begint het echte avontuur: je loopt letterlijk door het water van de Virgin River, omringd door gigantische kliffen van honderden meters. Op sommige stukken stroomt het water zachtjes, maar op andere plekken gaat het tot aan je knieĆ«n, en soms zelfs tot je schouders. Het gevoel dat je krijgt als je daar tussen die rotswanden stapt is onbeschrijfelijk.Ā
Als je de hele tocht zou doen, ben je zoān acht uur onderweg, maar wij hadden daar helaas de tijd niet voor. Toch was het stukje dat we wel deden al fantastisch mooi. De combinatie van het stromende water en het zonlicht dat door de kloof valtā¦ echt een magische plek.
Na de wandeling namen we opnieuw de bus richting Springdale en doken meteen het zwembad van het hotel in. Vanaf het water keken we recht uit op de roodkleurige rotsen van Zion, een uitzicht dat zelfs tijdens het ontspannen nog indruk maakt.
Voor The Narrows kan je in Springdale allerlei spullen huren: speciale waterschoenen, stokken en drybags maar eerlijk? Wij vonden dat niet nodig. De huur is behoorlijk prijzig (rond de $40 per persoon), en als je jong bent, een goed evenwicht hebt en niet bang bent om nat te worden, kom je prima weg met je eigen sneakers.Ā Let gewoon goed op bij gladde stenen, en neem eventueel een wandelstok uit de natuur mee, die liggen er genoeg langs het pad.
- Emerald Pools
Na een heerlijk ontbijt in ons hotel besloten we er nog Ć©Ć©n keer op uit te trekken in Zion National Park. We namen opnieuw de gratis shuttlebus, dit keer richting het wandelpad naar de Emerald Pools, Ā volgens velen Ć©Ć©n van de mooiste bezienswaardigheden in het park.
Onderweg kwamen we erachter dat een van de bruggen afgesloten was, waardoor we een stuk moesten omwandelen via de Kayenta Trail. Achteraf gezien geen straf, want die route bood echt prachtige uitzichten over de vallei. De rode rotsen, het contrast met het groen van de bomen en de rivier beneden, het was weer zoān typisch Zion-moment waarbij je blijft stilstaan om te kijken.
De wandeling zelf was prima te doen, maar eerlijk? De Emerald Pools vielen voor mij een beetje tegen. Door het droge seizoen stond minder water, en de beroemde watervallen die je op fotoās ziet, waren gereduceerd tot veel druppels die van de rotswand sijpelden. Op social media ziet het er vaak spectaculair uit, maar dat is sterk afhankelijk van het seizoen en de regenval. In de lente zijn de poelen veel voller, maar in de zomer zijn ze eerder wat stoffig en dor. Toch was het een mooie wandeling, vooral dankzij de uitzichten onderweg en niet elke highlight hoeft natuurlijk perfect te zijn.
Na de hike lunchten we nog in Springdale en daarna was het tijd om verder te rijden, richting onze laatste stop: Las Vegas.
- Valley of Fire state Park
Een groot deel van de route ging dit keer via de snelweg, voor het eerst tijdens deze roadtrip. Onderweg maakten we nog een korte stop bij het Valley of Fire State Park, zoān 1,5 uur vĆ³Ć³r Las Vegas. En geloof me: de naam āValley of Fireā is meer dan terecht. Met 38 graden op de teller leek het hier echt te branden. We kochten extra flessen water bij het bezoekerscentrum (aanrader, want de hitte is extreem!) en besloten een mini-hike te doen naar de bekende rode rotsformaties.
Ondanks de korte wandeling was het zweten geblazen, maar de kleuren van het gesteente waren werkelijk indrukwekkend: feloranje, rood en geel door elkaar, alsof de woestijn in vlammen stond. Na een paar fotoās en liters zweet later, doken we snel weer de auto met airco in op naar de koelte en het contrast van Las Vegas.
Heb je wat meer tijd? Trek dan minstens een halve dag uit voor het Valley of Fire State Park. Er zijn verschillende korte wandelingen zoals de Fire Wave Trail, White Domes Loop en Mouseās Tank Trail, Ā allemaal makkelijk bereikbaar en super fotogeniek. Vooral bij zonsopkomst of zonsondergang kleuren de rotsen intens rood en oranje, echt magisch!
Hi!
Ik ben Bronke, schrijfster van reisgierig.be. Reisgierig.be is mijn uit de handgelopen hobby en mijn grote passie, maar op de achtergrond ben ik reizigersverpleegkundige. Wil je graag meer te weten komen over mij?
Volg Reisgierig ook op jullie socials via deze links:
Meer weten over
Hi!
Ik ben Bronke, schrijfster van reisgierig.be. Reisgierig.be is mijn uit de handgelopen hobby en mijn grote passie, maar op de achtergrond ben ik reizigersverpleegkundige. Wil je graag meer te weten komen over mij?
Volg Reisgierig ook op jullie socials via deze links:
Video
Inspiratie
Amerika
